Home Introduction Persons Geogr. Sources Events Mijn blog(Nederlands)
Religion Subjects Images Queries Links Contact Do not fly Iberia
This is a non-commercial site. Any revenues from Google ads are used to improve the site.

Custom Search
Quote of the day: Our ancestors wanted Janus Quirinus to b
Notes
Display Latin text
Display Dutch text
The Gallic War (De Bello Gallico) by Julius Caesar
Translated by Alfred John Church and William Jackson Brodribb
Book VI Chapter 13: The Gauls: the Druids.[53 BC]
Next chapter
Return to index
Previous chapter
Throughout all Gaul there are two orders of those men who are of any rank and dignity: for the commonality is held almost in the condition of slaves, and dares to undertake nothing of itself, and is admitted to no deliberation. The greater part, when they are pressed either by debt, or the large amount of their tributes, or the oppression of the more powerful, give themselves up in vassalage to the nobles, who possess over them the same rights without exception as masters over their slaves. But of these two orders, one is that of the Druids, the other that of the knights. The former are engaged in things sacred, conduct the public and the private sacrifices, and interpret all matters of religion. To these a large number of the young men resort for the purpose of instruction, and they [the Druids] are in great honor among them. For they determine respecting almost all controversies, public and private; and if any crime has been perpetrated, if murder has been committed, if there be any dispute about an inheritance, if any about boundaries, these same persons decide it; they decree rewards and punishments; if any one, either in a private or public capacity, has not submitted to their decision, they interdict him from the sacrifices. This among them is the most heavy punishment. Those who have been thus interdicted are esteemed in the number of the impious and the criminal: all shun them, and avoid their society and conversation, lest they receive some evil from their contact; nor is justice administered to them when seeking it, nor is any dignity bestowed on them. Over all these Druids one presides, who possesses supreme authority among them. Upon his death, if any individual among the rest is pre-eminent in dignity, he succeeds; but, if there are many equal, the election is made by the suffrages of the Druids; sometimes they even contend for the presidency with arms. These assemble at a fixed period of the year in a consecrated place in the territories of the Carnutes, which is reckoned the central region of the whole of Gaul. Hither all, who have disputes, assemble from every part, and submit to their decrees and determinations. This institution is supposed to have been devised in Britain, and to have been brought over from it into Gaul; and now those who desire to gain a more accurate knowledge of that system generally proceed thither for the purpose of studying it.

De Dru´den.

In heel GalliŰ zijn er twee klassen van die mensen, die enig aanzien en respect genieten. Het lagere volk namelijk, dat uit zichzelf niets durft en bij geen enkel besluit wordt betrokken, ziet men haast als slaven. De meesten laten zich tot slaaf uitroepen, wanneer zij door schuldenlast, zware belastingen of onrecht door machtigeren in het nauw worden gebracht. De edelen hebben tegenover hen al dezelfde rechten als heren tegenover slaven. Van de twee klassen is de ene die van de dru´den, de andere die van de ridders. De eersten regelen godsdienstige handelingen, organiseren openbare en privÚ offers, geven uitleg in religieuze zaken. Naar hen stroomt een groot aantal jongelingen om bij hen in de leer te gaan en de dru´den staan bij hen in hoog aanzien. Zij nemen namelijk de besluiten in bijna alle openbare en persoonlijke geschillen en beslissen eveneens, als er een misdaad is gepleegd, een moord begaan, geschil bestaat over een erfenis en over grenzen, en stellen schadevergoedingen en straffen vast. Als een privÚ burger of een volksstam zich niet aan hun besluit heeft gehouden, sluiten zij hem uit van offerplechtigheden. Dit is bij hen de zwaarste straf. Wie op die manier is uitgesloten, wordt beschouwd als goddeloos en misdadig; allen mijden hen, ontwijken de omgang en communicatie met hen om geen schade door het contact op te lopen; als zij erom vragen wordt geen recht gesproken en ook geen enkele eer toegekend. Aan het hoofd van al deze dru´den echter staat ÚÚn man, die het hoogste gezag onder hen heeft. Bij zijn dood wordt hij opgevolgd door iemand die onder de overigen uitblinkt in aanzien, of wordt iemand bij stemming onder de dru´den gekozen, als er meer gelijkwaardige kandidaten zijn. Soms vechten ze zelfs gewapenderhand om het leiderschap. Op een vast tijdstip van het jaar nemen zij plaats op een heilige plek in het gebied van de Carnuten, dat als het middelpunt van heel GalliŰ wordt beschouwd. Hierheen komen van alle windstreken allen tezamen die geschillen hebben en gehoorzamen aan hun beslissingen en vonnissen. Men denkt dat hun leer in Britannia is uitgevonden en vandaaruit naar GalliŰ is overgebracht en zij die haar nauwgezetter willen leren kennen, vertrekken meestal daarheen omwille van de studie.