Home Introduction Persons Geogr. Sources Events Mijn blog(Nederlands)
Religion Subjects Images Queries Links Contact Do not fly Iberia
This is a non-commercial site. Any revenues from Google ads are used to improve the site.

Custom Search
Quote of the day: Buried in the shades of his gardens, lik
Notes
Display Latin text
Display Dutch text


Ovid XIII Chapter 9: 640-674 The transformation of Anius' daughters.
Next chapter
Return to index
Previous chapter
Then virtuous Anchises said: 'O chosen priest of Phoebus, am I wrong, or do I not remember that you had a son and four daughters, when I first saw your city?' Shaking his head, bound with its white sacrificial fillets, Anius replied sadly: 'Mightiest of heroes, you are not wrong: you saw me the father of five children, whom now you see almost bereft. What is the use of my absent son [Note 1], who holds the island of Andros, that takes its name from him, and rules it in his father's place? Delian Apollo gave him the power of prophecy. Bacchus, Liber gave my female offspring other gifts, greater than those they hoped or prayed for. All that my daughter's touched turned into corn or wine or the grey-green olives of Minerva, and employing them was profitable. When Agamemnon, son of Atreus, ravager of Troy, learned of this (so that you do not think we escaped all knowledge of your destructive storm) he used armed force to snatch my unwilling daughters from a father's arms, and ordered them to feed the Greek fleet, using their gift from heaven. Each escaped where they could. Two made for Euboea, and two for their brother's island of Andros. The army landed and threatened war unless they were given up. Fear overcame brotherly affection, and he surrendered his blood-kin. It is possible to forgive the cowardly brother, since Aeneas and Hector, thanks to whom you held out till the tenth year, were not here to defend Andros. Now they were readying the chains for the prisoners' arms. They, while their arms were free, stretched them out to the sky, saying: "Bacchus, father, bring your aid!" and he, who granted their gifts, helped them if you call it help for them to lose in some strange way their human form, for I could not discover by what process they lost it, nor can I describe it. The end of this misfortune I did observe: they took wing, and became snow-white doves, the birds of your goddess-wife Anchises, Venus.'

Note 1: Andros

Event: Aeneas visits Delos

Toen zei de vrome Anchises: "Waarde priester van Apollo, misschien vergis ik mij, maar toen ik ooit je stad bezocht, had je een zoon en ook vier dochters, als ik me het goed herinner..." Anius knikte instemmend; zijn witte priesterlinten schudden mee. Toen zei hij droevig: "Grote held, je hebt gelijk; jij zag mij ooit als vader van vijf kinderen terwijl ik nu bijna kinderloos hier bij jou zit. Zo grillig gaat het lot met mensen om...Wat heb ik aan een zoon die ver weg is? Hij bewoont een eiland dat ook naar hem genoemd is, Andros, waar hij regeert als plaatsvervanger van zijn vader. Apollo schonk hem zienersgaven.

Een heel andere gunst schonk Bacchus aan mijn dochters, groter dan en mens bedenken of wensen kan, want alles wat door hen werd aangeraakt, veranderde in koren, in wijn of in Minerva’ s olijven, en het nut van mijn meisjes was dan ook reusachtig... Toen Atreus’ zoon, de vernietiger van Troje, hiervan hoorde ( bedenk dat wij op Delos een deel van de oorlogsellende hebben gekregen), liet hij de meisjes onder dwang van wapens weghalen en gaf hen bevel dat zij het Griekse leger moesten voeden door hun wonderbare gaven.

Maar mijn dochters ontsnapten, elk naar waar zij kon: twee dochters naar Euboea en de andere twee naar Andros, naar hun broer. Het Griekse leger volgde, dreigde met een aanval als hij hen niet terugzond. Mijn zoon zwichtte uit vrees: hij heeft zijn zusters aan de Griekse wraaklust uitgeleverd. Het was laf, maar ik kon het hem vergeven omdat hij geen Aeneas had of geen Hector die voor Andros kon vechten. Maar vlak voordat de boeien zich sloten rond hun polsen, hieven zij in vrijheid nog de armen naar de hemel op en riepen: ‘Vader Bacchus! Bied ons hulp!’ En hij hielp, als men van hulp mag spreken bij een wonderlijk verlies: want zij verloren opeens hun vorm, ik kan niet zeggen hoe, ik heb het nooit begrepen, maar de afloop is bekend: zij kregen veren en werden witte duiven, vogels van je eigen Venus..."